login
Wyszukaj na stronie

MUDSLINGER: AUTENTYCZNOŚĆ PONAD WSZYSTKO

Bartek Tomczak Bartek Tomczak

11/11/2026 Ilość odsłon: 171
share:
MUDSLINGER: AUTENTYCZNOŚĆ PONAD WSZYSTKO

Bartek: Tworzycie muzykę, która z utworu na utwór staje się dojrzalsza. Kiedy sami poczuliście, że Mudslinger przestał być pomysłem, a stał się zespołem z własną tożsamością?

Czarol: Kiedy próbę zaczęliśmy od włączenia wzmacniaczy, a nie od odkręcenia flaszki. Myślę, że każdy rockowy zespół zaczyna swoją historię w podobnym miejscu: od zabawy w przegniłym garażu, gdzie proporcje wynoszą 90% rock'n'rolla i 10% rzemiosła. To cholernie ekscytujący etap, bo wszyscy czują, że właśnie stawiają pierwszy krok w stronę spełnienia marzeń. Problem w tym, że jeśli zostaniesz w tej atmosferze zbyt długo, nigdy nie wyjdziesz poza ten garaż. W pewnym momencie te proporcje muszą się odwrócić. Entuzjazm trzeba przekuć w konsekwencję, w dyscyplinę i ciężką pracę. Dopiero wtedy powstaje prawdziwy zespół. Zabawne, że nie każdy, z kim na początku wznosiłeś toast za wspólny sukces, dociera z tobą do tego momentu.

 

Bartek: To, że jesteście braćmi, pomaga Wam w budowaniu zespołu, czy czasami sprawia, że emocje zostają z Wami także po wyjściu z sali prób?

Czarol: Paradoksalnie to właśnie fakt, że jesteśmy braćmi, sprawia, że najczęściej to my ścieramy się ze sobą w zespole. Ja, ten starszy, często mam problem z uznaniem autorytetu tego młodszego. Z kolei Kuba ma w sobie tyle uporu, że każde moje „nie” traktuje jak wyzwanie i próbuje za wszelką cenę postawić na swoim. Najważniejsze jest jednak to, że kiedy w grę wchodzi dobro zespołu, obaj potrafimy schować ego do kieszeni. I właśnie dlatego te konflikty bardzo często prowadzą do czegoś dobrego. Kuba już nieraz skutecznie zamknął mi gębę i otworzył oczy. Chociażby tym, że napisał kilka utworów, które później naturalnie stawały się singlami. Wiem, że to śmiałe porównanie, ale widzę w nim coś z Branna Dailora z Mastodona. Riff do „Blood and Thunder” motyw, który gra Ci w głowie za każdym razem, kiedy słyszysz nazwę Mastodon, jest napisany przez niego, a Brann to przecież perkusista. Myślę, że Kuba ma podobny instynkt do pisania rzeczy, które zostają z człowiekiem na długo.

Kuba: Różnice zdań są nieuniknione. Jasne, więzy krwi sprawiają, że łatwiej nam usiąść do stołu i dojść do porozumienia, ale myślę, że nasz największy atut leży gdzie indziej. Dla nas obu Mudslinger to w pewnym sensie nowe doświadczenie, coś, co rozwijamy razem. Nie stoimy z boku i nie kibicujemy sobie z pierwszego rzędu, tylko jesteśmy obok siebie na tej samej scenie i przechodzimy tę drogę wspólnie. Tego nie da się porównać z niczym innym.

 

Bartek: Każdy zespół przechodzi momenty, w których łatwo byłoby odpuścić. Co do tej pory było Waszą największą próbą?

Czarol: Był to moment, kiedy zespół opuściło dwóch członków na raz, czyli połowa składu. Chłopaki posypali się praktycznie dzień po dniu, a był to moment, w którym właśnie wysłałem ślady z naszej drugiej EP-ki do Łukasza Dzvona Cyndzera do produkcji. Pamiętam, jak krążyły mi wtedy po głowie myśli, żeby wydać to drugie EP jako pamiątkę, zamknąć rozdział pod tytułem Mudslinger i zacząć coś od zera. Żartowaliśmy z Kubą, że zaczniemy grać jak Roxferry albo Fury In Few, w duecie. Dzisiaj możemy się z tego śmiać, ale wtedy nie było nam wesoło. Na szczęście krótko po tym do składu dołączył Łukasz Klehu Kleszczyński i to dzięki niemu gramy dzisiaj dalej.

 

Bartek: Czy zdarzyło się Wam podjąć decyzję, z którą nie wszyscy od razu się zgadzali, ale z perspektywy czasu okazała się właściwa?

Czarol: Tak. Wyrzucenie z zespołu naszego pierwszego gitarzysty. Spieraliśmy się z Pawłem, targały mną emocje, na które na tamten moment, jako świeży lider, nie byłem gotowy, i pożegnałem się z nim w sposób, którego dzisiaj żałuję. Na szczęście Paweł okazał więcej klasy ode mnie i po latach udało się nam zakopać topór wojenny. Zagraliśmy nawet jeszcze jeden koncert razem zeszłej jesieni. Paweł pomógł nam wtedy i zastąpił naszego ówczesnego gitarzystę, który był tego dnia niedysponowany.

Mimo wszystko uważam, że była to dobra decyzja. Nie tylko dla zespołu, ale też dla mnie jako lidera. To był moment, w którym zrozumiałem, że kurczowe trzymanie się sentymentów często bardziej hamuje rozwój, niż go wspiera.

 

Bartek: Dziś gracie ciężej i bardziej świadomie niż na początku. Co najbardziej zmieniło się w Was jako muzykach, a nie tylko w samej muzyce?

Czarol: Przede wszystkim Kuba oswoił się z cięższym graniem. Jego wcześniejszy zespół grał typowy, klasyczny stoner. Musiał zatem przejść swoisty metalowy chrzest i odnaleźć się w innym groove'ie. Świetnie sobie z tym poradził, a pomógł mu w tym nie kto inny jak Jeremiasz Baum z The Materia, do którego Kuba uczęszczał na lekcje.

Druga sprawa to czyste dotarcie się na sali prób. Dzisiaj dużo lepiej się ze sobą czujemy i bardziej siebie rozumiemy. Tego nie da się wyćwiczyć w domu, grając samemu do metronomu, ani tym bardziej grając tylko generalki przed koncertem. To przychodzi wraz z odpowiednią ilością godzin spędzonych razem na zgrywkowni.

Pamiętam, jak Klehu, nasz basista, opowiadał, że tyle lat gra już z Pedrem, swoim bratem i perkusistą w Hounsis, że na koncercie mógłby go nawet nie słyszeć, a i tak wiedziałby, co za chwilę zrobi. I jest w tym całkiem sporo prawdy.

Kuba: Teraz zdecydowanie więcej czasu poświęcamy na samą pracę nad utworami niż na „zwykłe” odgrywanie tego, co jest. Wiem, że brzmi to może mało ekscytująco, ale dla mnie to właśnie w tym tkwi największa satysfakcja, kiedy już na bardzo wczesnym etapie wypracujemy solidne fundamenty numeru, później często okazuje się, że niewiele trzeba zmieniać. To daje poczucie, że od początku, jak to z przymrużeniem oka często mawia Klehu: „Wykonaliśmy kawał dobrej, nikomu niepotrzebnej roboty”.

 

Bartek: Gdybyście mieli wskazać jedną wartość, której Mudslinger nigdy nie poświęci, nawet za cenę większej popularności, co by to było?

Czarol: Autentyczność. Dzisiaj możesz zobaczyć w sieci reklamy, w których nawet ktoś taki jak Timbaland jara się tym, że dzięki Suno w kilka minut dokończył pomysły, które latami zalegały mu w szufladzie. To okropne. Jest to absolutne wypaczenie tego, co oznacza być muzykiem. Jeśli „tworzysz” kawałki przy pomocy AI, to tak, jakbyś odgrzał gotowca w mikrofali i przedstawił się jako szef kuchni. Nigdy nie pójdziemy tą drogą. Nam nie brakuje ani umiejętności, ani cierpliwości, żeby zrobić to samemu.

 

Bartek: Gdyby Mudslinger jutro przestał istnieć, co chcielibyście, żeby zostało po nim w Was samych?

Czarol: Gdyby zespół przestał istnieć jutro, to zostawiłby pustkę w środku... Mamy masę pomysłów na przyszłość i wiele z tych projektów jest już w toku. Nie ma nawet mowy, żeby myśleć o końcu. Myślimy o tym, co dalej.

Kuba: Nawet nie chcę o tym myśleć. A tak serio, nie wiem, czy po Mudslingerze musiałoby mi coś zostać. Bardziej miałbym problem z tym, że musiałbym się czegoś pozbyć. Dla mnie ten zespół nie kończy się na sali prób ani na koncertach. Stał się częścią mojego życia i sposobu, w jaki myślę o muzyce. To właśnie grając w zespole, odkryłem w sobie nowe pokłady twórczej energii i znalazłem kierunek, w którym mogę ją wykorzystać. To daje mi ogromną satysfakcję. Jeśli miałbym wskazać jedną rzecz, którą wynoszę z tego projektu, to jest nią poczucie, że współtworzę coś, co jest mi naprawdę bliskie. No i ambicja, żeby cały czas iść do przodu, rozwijać się i podnosić poziom tego, co robimy. Dlatego perspektywa utraty tego wszystkiego byłaby dla mnie naprawdę bardzo trudna.

 

Rozmowę przeprowadził: Bartosz Tomczak, SZarpidrut.pl

Korekta językowa: Sylwia

---

🎧 Posłuchaj MUDSLINGER:

 

Podoba Ci się Szarpidrut.pl?

Możesz wesprzeć rozwój projektu:

☕ Postaw kawę

❤️ Patronite

🛒 Sklep Sceny – oficjalny sklep Szarpidrut.pl